امروز با نگاهی متفاوت به زندگی نگاه می‌کنم، نگاهی که دیگر نه برای رنج‌ها دنبال دلیل می‌گردد و نه برای بی‌عدالتی‌ها فریاد می‌زند. آموخته‌ام که گاهی سکوت، نه از سر ناتوانی، بلکه از سر یک اعتماد عمیق است. اطمینان به اینکه تو هستی و تو خود پاسخ تمام پرسش‌های من هستی. در این آرامش، یاد گرفته‌ام که به جای جنگیدن با آنچه از دست رفته، با تمام وجود برای آنچه در دستانم هست شکرگزار باشم.

در این مسیر به بلوغ این حقیقت رسیده‌ام که عشق، نه در حصار کشیدن و کنترل کردن، که در فراهم کردن فضای پرواز برای یکدیگر است. فهمیده‌ام که نباید برای ماندن کسی جنگید، چرا که هر کسی تنها به دنبال مقصد خویش است. حالا دیگر از رفتن آدم‌ها نمی‌ترسم و از رفتارشان غمگین نمی شوم، بلکه فقط آگاه می‌شوم.

حالا که از هیاهوی حفظ کردن آنچه قرار بود برود رها شده‌ام، تمام توجهم را به داشته‌های واقعی‌ام معطوف می‌کنم. در میان این‌ها، چشمم به حقیقتی باز شده که قلبم را لرزانده است. حضور کسی که شاید، در میان شلوغی‌های زندگی، کمتر از آنچه بود قدرش را می‌دانستم. اما امروز او تنها کسی هست که هیچ وقت نمی رود و تنهایم نمی گذارد.

خدای من !

در آن لحظاتی که سکوت می‌کنم، دیگر به دنبال توضیح دادن غمم نیستم، بلکه در سکوت حضور او و حضور تو آرام می‌گیرم. تو به من یاد دادی که لازم نیست برای بی‌‌پاسخی دنیا دلیلی داشته باشم، فقط کافیست به تو اعتماد کنم.

حالا حتی اگر راهی را نبینم دلگرمم، چون می‌دانم اگر کسی نخواست بال پرواز من باشد، تو خودِ پرواز هستی. من به داشته‌هایم، به حضور تو و به این زندگی که حالا با تمام وجود درکش می‌کنم دل بسته‌ام. تو مقصد منی و تویی که بهتر از من مسیر را می‌شناسی. تنها کافیست که باشی تا من تمام هستی ام را در تو پیدا کنم.

آمین یا رب العالمین

ذبیح پور 1405/05/02

جلوتر رفتم تا به اون شی درخشان رسیدم.
نگاه کردم دیدم یه قوطی نوشابه است،
با خودم فکر کردم در زندگی چند بار چیزهای بی‌ارزش من رو فریب داده و من رو از مسیر اصلی خودم غافل کرده است.  و وقتی به اون رسیدم دیدم که چقدر بیهوده بوده است.

ولی آیا اگر به سمت اون شی بی‌ارزش نمی‌رفتم واقعا می‌فهمیدم که بی‌ارزشه یا سال‌ها حسرت اون رو میخوردم…؟! 

پائولو_کوئلیو

پ.ن: تاکنون فکر کردید ما چقدر دنبال چیزهای ارزشمند زندگیمون هستیم؟ 

و چقدر داریم حسرت چیزی رو میخوریم که نمیدونیم برامون ارزشمنده یا نه…؟! 

مراقب چیزهای باارزش زندگیمون باشیم تا به راحتی از دستشون ندیم. 🦋

تعادل کلید زندگی هست. یعنی چی؟
میخوام اینو بهتون بگم : باید بدونیم اسم ما، خاطره‌ای خوش در ذهن‌ها تداعی می کند. و همچنین باید تعادلی میان خوبی و بدی، بودن و نبودن ایجاد کنیم تا همیشه در حافظه‌ی دیگران، خاطره‌ای ارزشمند باقی بمونیم، نه یک مزاحمت قابل حذف.

همچنین باید اینو هم بدونیم که حضورمان، چه شیرین و چه تلخ، در خاطرها حک می شود. نه خیلی در زندگی کسی حل شویم، نه آنقدر دور باشیم که بود و نبودمان فرقی نکند.

حضورمان باید مثل موسیقی ملایمی باشد، نه آژیر خطری که بخواهند با بلاک کردن، صدایش را خفه کنند. در مسیر زندگی، باید طوری قدم برداریم که هیچکس نخواهد با یک ” بلاک “برای بودن و نبودن ما تصمیم بگیرد.
مراقب کلید زندگی مان باشیم. مراقب باشیم ردپای خوبی از خود به جا بگذاریم که در قلب ها باقی بماند.
ارزش ما به ردپایمان است، نه دیواری که بین خودمان و دیگران می‌کشیم.

نوروز ۱۴۰۴ مبارک
ذبیح پور ۱۲ فروردین

ای که مرا خوانده ای راه نشانم بده

در شـب ظـلـمــانی ام، مـاه نــشـانـم بـده

يوسـف مصری ز چـاه، گـشت چنـان پادشـاه

گـر کـه طـريـق ايـن بُـود، چـاه نـشـانـم بـده

بر قـدمت همچـو خاک، گريه کنـم سوزناک

گِل شد از آن گريـه خاک، روح به جـانم بده

از دل شـب می رسـد، نـور سـرا پـرده ها

در سـحــراز مشرقت،صـوت اذانـم بــده

سر خـوشـی اين جـهـان، لـذت يک آن بُـود

آنچـه تو را خـوشـتـر است، راه بـه آنـم بـده

آمین یا رب العالمین

به نام او که عزیز و بخشنده هست.

سال 1402 هم تمام شد.

نشسته ام و دارم فکر می کنم به روزهایی که رفت.

روزهایی که گاهی شاد بودم و گاهی غمگین!

لحظاتی رو که از ته دل می خندیدم و لحظاتی رو که با عمق وجودم اشک ریختم.

و به لحظه لحظه هایی که کنار عزیزانم گذشت.

با سرعت خاطرات در ذهنم مرور می شوند.

اتفاقات خوب و بدی که برایم افتادند و آدم هایی که در زندگی ام بودند و اکنون نیستند،

و آدم هایی که قرار است وارد زندگی ام شوند.

به آن هایی که رفتند باید بگوییم یادش بخیر، و قلب و دلمان را پذیرای افراد جدیدی کنیم که قرار است وارد زندگی مان شوند.

قطعا خداوند برای هر رفت و آمدی در این دنیا حکمتی نهفته است.

شاید به وسیله این آدم ها قرار است اینقدر قوی شویم تا پخته و جسور تر زندگی کنیم.

و اکنون من همچنان مبهوت روزگار و با چشمان امیدوار در قطار بی توقف زمان ایستاده ام.

منی که تمام این روزها رو زندگی می کنم و می دونم خوب هایشان برایم امید هست و بدهایشان برایم درس!

باید محتاط تر گام برداریم و حواسمان به دیوار شعورمان باشد که مبادا در این رفت و آمدها خدشه ای به آن وارد شود.

مهمترین درس من در سالی که گذشت این بود که * خودم را عاشقانه دوست بدارم.*

امیدوارم سال جدید برای ههمون پر باشه از رسیدن!

رسیدن به هرچیزی که تا الان با رویاش زندگی کردیم!

و حواسمان به داستان زندگی مان باشد که ثانیه ثانیه اش با سرعت عجیب در حال گذر است.

و نرسیم به روزی که متوجه شویم اشتباه زندگی کردیم.

الحمدالله رب العالمین.

ذبیح پور 1403/01/06

خدایم …

تو زیباترین ﺣﻀﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﻨﯽ ﻭ ﻣﻦ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻪ ﺁﻏﻮﺷﺖ ﺧﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻡ …

ﺧﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻡ ﺑﻪ ﺁﺑﯽ ﺁﺳﻤﺎﻧﺖ، ﺑﻪ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻫﺎﯼ بیشمارت، ﺑﻪ ﺑﺨﺸﺶ ﻫﺎﯼ ﺳﺨﺎﻭت مندﺍﻧﻪاﺕ…

ﺧﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻡ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺑﻮﯾﯿﺪﻥ ﮔﻠﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﯽ، ﺑﻪﺁﻓﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻫﺪﯾﻪ میدهی…

 ﺧﺪﺍﯾﺎ!!!

ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﻭ ﺑﺨﺸﯿﺪﯼ، ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ، ﻧﻪ ﻏﺼﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ براﯼ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻫﺎﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺷﺎﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻫﺎ…

ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﺎﺭﯼ ﺷﺪﻥ ﻭ علف ها ﺩﺭ ﺳﺒﺰ ﺷﺪﻥ ﻣﻌﻨﯽ ﭘﯿﺪﺍ می کنند.

ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺑﺎﻗﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺩﺭﯾﺎﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﻮﺝ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﭘﯿﺪﺍ می کنند.

ﻭ ﻫﻤﻪ ی ﺍنسان ها ﺑﺎ ❤️ ﻋﺸﻖ..❤️

ﭘﺲ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﺍ ﭘﺬﯾﺮﺍ ﺑﺎﺵ ﻭ ﻋﺸﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺩﺭ آﻥ ﺟﺎﯼ ده…

پروردگارا…

امروز که نگاهم را تغییر دادم ، بینشی بر من عطا کن تا بذر افسوس در دلم بخشکد، که بر گذشته خود ای کاش نگویم…

بصیرتی ده تا بر موفقیت دیگری به چشم حسد ننگرم.

و درکی به من ببخش ، تا هنگامی که باید سکوت کنم، فریاد بر نیاورم،

خدای خوبم! یاریم کن ، که امروز را به راستی و درستی زندگی کنم.

آمین یا رب العالمین.

هوالرزاق

_{《الهی نامه در زمان ها، لحظات و ساعات متفاوتی از دل برآمده و به زبان جاری گشت و به تحریر در آمده》}

_{الهی انچه تو خواهی من همان خواهم.}

_{الهی در حیرتم که چگونه گذشت!}

_{الهی دلخوشم کن به آنچه تو برایم میسازی!}

_{الهی دنیا اگر بازی است توان برد عطایم کن.}

_{الهی شاکرم به درگاهت از تمام داشته هایم…}

_{الهی انتظار بارش رحمتت بسیار است.}

_{الهی اهدناالصراط المستقیم} 

_{الهی دور کن شر و بدی را و برسان خیر و خوبی را}

_{الهی از صابران و شاکران قرارم ده…}

_{الهی تو گواهی و فرمانروا و من فرمانبردار !}

_{الهی نفس نفس شکر، قدم قدم شکر…}

_{الهی فرشتگان مقربت بسان خورشید احاطه دارند.}

_{الهی اشتیاق ما رو فزونی ده!}

_{الهی شکر از تمام داده ها و نداده هایت.}

_{الهی غم فراق نصیب مگردان!}

_{الهی بر تقدیر تو صبر کرده ام، مقدر کن انچه تو خواهی}

_{الهی عقل و دل رو محبوب هم کن.}

_{الهی چشمم آن ببیند که مقدر توست.}

_{الهی دستانم خالی و چشمانم بسته، راه نشانم ده…}

_{الهی ماندن را توانی باشد توانی ده.}

_{الهی که حاضر و ناظری، نگهدارم باش!}

_{الهی نعمت و برکت و فراوانی ببارد.}

_{الهی شکر از وجود عزیزانم…}

_{الهی بخشندگی از توست ببخش.}

_{الهی مسیر چه حیرت اور هست.}

_{الهی چگونه زبان شکر گویم که در وصف تو هرچه گویم تمامی ندارد.}

_{الهی به هرجا روی آوردم جز تو نخواهم دید.}

_{الهی چکونه این همه آفرینش اینگونه حمد و ثنای تو می گویند.}

_{الهی رحمت و رافتت بر من باریده شکرا لله}

_{الهی نشانه ها چه می گویند که مرا واقف و آگاه بر این نشانه ها کن.}

_{الهی خیال بی خیال را توان عطا کن.}

_{الهی آرامش خیال عطایم کن.}

_{الهی شکسته دل به که پناه برد که تو پناهگاه امنی…}

_{الهی خطاکار سربه کجا گذارد که تو تکیه گاهی…}

_{الهی بخششت چگونه حاصل شود جز با دعا برای بندگانت…}

_{الهی تو چه گویی و من چه کردم!}

_{الهی تو هستی و امان از دل فریبکار!}

_{الهی شکر زین نعمت های بیکرانت…}

_{الهی وای بر کوردلان ، وای بر جفاکاران!}

_{الهی حریم امن تو چه دل انگیز است.}

_{الهی ملجأ و مأوایم تویی، مونس و تقوایم تویی}

_{الهی دل برگیرم و دل برگزینم.}

_{الهی توکلت علی الله…}

_{الهی انا لله و انا الیه راجعون…}

_{الهی سبحان الله بر هر عجبی…}

_{الهی چگونه ادای دین کنم که ممکن نباشد.}

_{الهی دریای لطف و کرمت بر من ببار!}

_{الهی عالم معنی را راه ورودی است. هموار کن…}

_{الهی بصیرت و معرفت عطایم کن.}

_{الهی شکر و صدهزار شکر…} 

_{ذبیح پور ۱۴۰۲/۱۰/۰۹}