کلبه امید من ... (اللهم عجل لولیک الفرج)

خدای خوبم!

امروز با نگاهی متفاوت به زندگی نگاه می‌کنم، نگاهی که دیگر نه برای رنج‌ها دنبال دلیل می‌گردد و نه برای بی‌عدالتی‌ها فریاد می‌زند. آموخته‌ام که گاهی سکوت، نه از سر ناتوانی، بلکه از سر یک اعتماد عمیق است. اطمینان به اینکه تو هستی و تو خود پاسخ تمام پرسش‌های من هستی. در این آرامش، یاد گرفته‌ام که به جای جنگیدن با آنچه از دست رفته، با تمام وجود برای آنچه در دستانم هست شکرگزار باشم.

در این مسیر به بلوغ این حقیقت رسیده‌ام که عشق، نه در حصار کشیدن و کنترل کردن، که در فراهم کردن فضای پرواز برای یکدیگر است. فهمیده‌ام که نباید برای ماندن کسی جنگید، چرا که هر کسی تنها به دنبال مقصد خویش است. حالا دیگر از رفتن آدم‌ها نمی‌ترسم و از رفتارشان غمگین نمی شوم، بلکه فقط آگاه می‌شوم.

حالا که از هیاهوی حفظ کردن آنچه قرار بود برود رها شده‌ام، تمام توجهم را به داشته‌های واقعی‌ام معطوف می‌کنم. در میان این‌ها، چشمم به حقیقتی باز شده که قلبم را لرزانده است. حضور کسی که شاید، در میان شلوغی‌های زندگی، کمتر از آنچه بود قدرش را می‌دانستم. اما امروز او تنها کسی هست که هیچ وقت نمی رود و تنهایم نمی گذارد.

خدای من !

در آن لحظاتی که سکوت می‌کنم، دیگر به دنبال توضیح دادن غمم نیستم، بلکه در سکوت حضور او و حضور تو آرام می‌گیرم. تو به من یاد دادی که لازم نیست برای بی‌‌پاسخی دنیا دلیلی داشته باشم، فقط کافیست به تو اعتماد کنم.

حالا حتی اگر راهی را نبینم دلگرمم، چون می‌دانم اگر کسی نخواست بال پرواز من باشد، تو خودِ پرواز هستی. من به داشته‌هایم، به حضور تو و به این زندگی که حالا با تمام وجود درکش می‌کنم دل بسته‌ام. تو مقصد منی و تویی که بهتر از من مسیر را می‌شناسی. تنها کافیست که باشی تا من تمام هستی ام را در تو پیدا کنم.

آمین یا رب العالمین

ذبیح پور 1405/05/02